Den HelderPolitiek

Portret van een raadslid: Carla van Driesten

In deze serie interviews spreken wij iedere zaterdag met een ander gemeenteraadslid. In dit deel: Carla van Driesten van Senioren Actief

Carla van Driesten woont in een hofje, zo kondigde ze al via de mail aan toen we de afspraak voor het interview maakten. Ik ben zelf ook opgegroeid in een hofje, dus dat vind ik leuk. Carla’s hofje is eigenlijk nog veel leuker. Gezellig verstopt dichtbij het centrum van Den Helder. Met eigen parkeerplekken, ook niet onbelangrijk. Carla woont er heel prettig vertelt ze meteen al als ik binnenkom. We nemen plaats in de woonkamer. Aan de muur hangen foto’s van haar kinderen en kleinkinderen.

Op de bonnefooi naar Den Helder
Carla is geen ‘echte Jutter’, zo zegt ze zelf. Ze is vanuit Rotterdam naar Den Helder gekomen omdat de woningmarkt in Rotterdam zo oververhit was dat een huis vinden eigenlijk niet meer mogelijk was. Nu denkt u vast dat dit in de laatste paar jaar is geweest, maar niets is minder waar: Dat was in de jaren 70, zo’n vijftig jaar geleden. “Er was toen hetzelfde aan de hand als nu een beetje, op de woningmarkt. Wij zijn op de bonnefooi naar Den Helder gegaan. Niet voor de marine bijvoorbeeld, zoals je veel ziet. Nee, we gingen gewoon kijken wat er was hier. Ik en mijn man kenden het beide niet, Den Helder. Ik ben maatschappelijk werker geworden en Jan gaf yogales.”

Dat was wel even wennen, de cultuur in Den Helder, zo vertelt Carla: “Ik vond dat eerst zo iets geks hier. Dan vroegen de mensen: Hoeveel strepen heeft je man? Hoeveel strepen heeft mijn man? Helemaal geen strepen hoor, hoe bedoel je? Iedereen ging er maar van uit dat als je van buiten de stad komt dat je van de Marine bent. We waren wel een beetje de vreemde eend in de bijt. Dat is gelukkig wel wat veranderd, wat diverser geworden. We wonen hier nu al bijna vijftig jaar.”

Het had zomaar ook helemaal geen succes kunnen worden, denk ik dan, de verhuizing naar Den Helder. Als je ergens blind naartoe gaat weet je natuurlijk niet of het leuk is. Zo heb ik zelf een keer een jaar in Woerden gewoond. Dat is niet aan te raden. Gelukkig was dit voor Carla en haar man anders: “We zijn van Den Helder gaan houden. De rust, de ruimte, de zee en de natuur. En je bouwt natuurlijk een sociaal netwerk op. Ik schilder graag en ik heb ook een groep mensen gevonden waarmee ik dat kon doen.” Volgens Carla is het vinden van sociale cohesie ook een eigen verantwoordelijkheid. Het hofje waar zij nu in woont helpt daar ook bij. Het is een hechte gemeenschap. “Ik ben behoorlijk ziek geweest, ook de afgelopen vier jaar, en ik heb veel hulp gehad van vrienden en buren.”

De turbulente politiek
Het gaat nu gelukkig beter, maar haar ziekte deed Carla wel twijfelen of zij door wilde gaan met de politiek: “Ik heb er ook aan gedacht om daarom te stoppen met de politiek. Nu denk ik dat nog steeds.” Kort na ons gesprek heeft Senioren Actief, de partij waar Carla fractievoorzitter van is, bekend gemaakt dat Nico de Vos richting de verkiezingen volgend jaar de lijst zal aanvoeren. Carla had eerst aangegeven helemaal te stoppen maar ze doet enkel een stapje terug en neemt elders op de kieslijst plaats. Daarmee komt er na tien jaar dus nog steeds geen einde aan Carla’s politieke activiteit. Wel mogen er wat dingen verjongd worden: “De jeugd moet er gewoon in. Ik wil eigenlijk geen dingen meer beslissen die voor de jeugd van zoveel belang zijn. Ik kan dat zelf ook aanvoelen hoor, ik heb vier kleinkinderen en ik vraag vaak hun mening, maar het is tijd dat er wat vernieuwing in de raad komt.”

Want, de politieke historie van Carla gaat al even terug: “Ik ben begonnen bij de SP. Ik zag in mijn werk vaak cliënten die het moeilijk hadden en ik wilde daar iets aan doen. Ik moet hier wat mee, dacht ik, ze weten zelf de weg niet naar de politiek, ik wel. Ik richtte hier toen een lokale SP op en heb daar ook commissiewerk voor gedaan. Ik zou toen na de eerste raadsperiode fractievoorzitter worden, maar op het laatse moment ging dat niet door omdat de toenmalige lijsttrekker zich bedacht. Dat kon echt niet, en de partij greep ook niet in. Toen zeiden de andere raadsleden: ‘Wij stoppen ermee, dit kan niet.’ Zij begonnen toen de Vrije Socialisten, en ik ging mee.” De periode daarop werd Carla raadslid voor die partij.

Na een periode als coalitiepartner van De Stadspartij trok laatsgenoemde de stekker uit de samenwerking. Uiteindelijk verliet Carla de Vrije Socialisten voor de Seniorenpartij en een jaar geleden werd dit Senioren Actief. Zo is er altijd wel wat te beleven in de Helderse politiek. “Wat dat betreft is het nu redelijk stabiel, maar naar mijn idee is het gekunsteld. Ze hebben alles ingeklonken natuurlijk. Een oppositie van 9, tegen de rest van de raad. Het werkt niet lekker. Voor de coalitie natuurlijk wel, super, die krijgen alles erdoor, maar voor de rest is het kansloos.”

“Nu ging het toen wij in de coalitie zaten met De Seniorenpartij ook al zo, dat botste te erg. Ik kom zelf uit een vakgebied waar het belangrijk is om juist de ‘underdog’ een beetje naar boven te halen, maar in die coalitie werden wij gewoon monddood gemaakt. Alle afwijkende meningen werden afgekapt. Toen gingen we dus nadenken of we daar nog wel aan mee wilden doen. De hele partij was er vóór om uit de coalitie te stappen, het moest ook unaniem. Voor onze wethouder, Remco Duijnker, betekende dit wel dat hij eigenlijk geen wethouder meer kon zijn. Hij is toen door Carlo Assorgia geadopteerd als het ware. Even goede vrienden hoor, maar het ging allemaal niet netjes.”

Voor jong en oud
Met de stap van ‘De Seniorenpartij’ naar ‘Senioren Actief’ wordt iets duidelijker waar de partij voor staat. Het woordje ‘actief’ is in deze zeer belangrijk voor Carla. “Wij willen gewoon duidelijk maken dat senioren nog veel kunnen en dat het ook heel goed is om actief te blijven. Ik ben zelf 74, en nouja, hallo, kijk wat ik allemaal nog doe de hele week.” Achteraf hadden ze zich misschien iets meer willen onderscheiden, vertelt Carla. Dit omdat De Seniorenpartij mogelijk gewoon weer meedoet met de verkiezingen in 2022. Dan staat er dus twee keer ‘senioren’ op het stembiljet. Kort na ons gesprek blijkt dat dit inderdaad het geval zal zijn.

Nu zijn er volgens Carla dan ook genoeg aandachtspunten voor senioren waar in Den Helder naar gekeken moet worden. “Er zijn niet genoeg betaalbare woningen. Heel veel Senioren in Den Helder moeten rondkomen van de AOW en een klein pensioentje. Dan zijn de meeste huizen gewoon onbetaalbaar. Daarnaast wordt het steeds moeilijker om je zaken te regelen. Alles wordt digitaal en dat is voor sommigen gewoon heel lastig. Er moet een fysiek punt zijn waar iedereen terecht kan met vragen.” Toch is het niet zo dat Senioren Actief enkel iets wil doen voor de senioren. De jeugd is de toekomst en het gaat Carla ook om het laten samenwerken van deze twee groepen. Ze vindt het daarom jammer als politieke partijen enkel voor hun eigen achterban opkomen. “Met deze gemeenteraadsverkiezingen zullen heel veel partijen op de ouderen gaan zitten, ik merk het nu al. Met de kadernota bijvoorbeeld. Wij houden gewoon onze eigen standpunten die we al jaren hebben.”

“Het gaat ons er ook niet om dat wij dan met onze naam in de krant komen bijvoorbeeld. Dat zag je ook bij de kadernota. Wij geven en nemen, zodat onze ideeën zoveel mogelijk door de raad worden overgenomen. We zitten er niet voor onszelf, maar voor de kiezers natuurlijk. Het gaat dus niet om mijn naam. Zo gaat het ook niet om je gelijk krijgen. In de debatten moet je elkaar dus kunnen overtuigen. Je moet open staan voor nieuwe inzichten. Dat is helaas zelden het geval.”

Toon meer

Stijn Vos

Stijn Vos is werkzaam als politiek verslaggever bij Regio Noordkop. E-mail: stijn@regionoordkop.nl

Wellicht ook interessant

1 reactie

  1. Hoeveel strepen: denk niet dat het in de burgermaatschappij bij grote bedrijven heel anders toegaat.
    Herinnering aan Philips Eindhoven van een tijdje geleden.
    Het meeste personeel deed zijn werk in stofjassen en overalls van verschillende kleuren, en tussen de kleuren was standsverschil. Huisvrouwen gluurden daarom naar elkaars was, als die buiten hing.
    Boven de stofjassen en overalls kwamen dan de witte jassen van onder meer laboratoriumpersoneel. Maar het deftigste was: helemaal geen bedrijfskleding, gewoon een net pak.
    Iemand van het Philips medisch centrum vertelde van een man die ergens geplaatst was waar hij een overall aan moest met een kleur die eigenlijk niet met zijn “rang” overeenkwam. Had zich daar zo kwaad over gemaakt dat hij het er benauwd van kreeg.

Back to top button
%d bloggers liken dit: