Hollands KroonPolitiek

Portret van een raadslid: Wim Groot

In deze serie interviews spreken wij iedere zaterdag met een ander gemeenteraadslid. In dit deel: Wim Groot van VVD Hollands Kroon

Wim Groot heeft een druk schema, met een fulltime baan en sinds kort het fractievoorzitterschap van de VVD. We hebben daarom in de avond afgesproken op een dag dat de gemeenteraad van Hollands Kroon een keer vrij is. Het regent buiten als ik aankom in Wieringerwaard. Een tijd geleden, bij het interview met Dorien Sijbenga van Anders!, schreef ik dat zij misschien wel de grootste hond heeft die ik ooit heb gezien. Bij binnenkomst in het huis van Wim en zijn gezin zie ik dat de hond van Dorien competitie heeft: Ik word namelijk begroet door twee honden, waarvan ik er bij één het gevoel krijgt dat hij me gewoon op ooghoogte aan kan kijken.

Ietwat overdreven wellicht, maar als we gaan zitten en hij leunt tegen mijn stoel aan schuif ik zo een stukje opzij. Een kruising met een Rottweiler vertelt Wim. Een Rottweiler en een paard misschien? Ze zijn wel heel lief in ieder geval. Wim zet koffie en vertelt over zijn werk: Hij is al heel lang ZZP’er met een klusbedrijf, sinds 1996. Zo’n klus kan van alles zijn, maar nu werkt hij aan het ontwateren van een terrein en het neerleggen van een fundering. Hij maakt ook beschoeiingen, damwanden, schuttingen en tuinhuisjes, van alles wat. Er is nu veel werk en de materialen zijn weer wat beter voorradig. Dat bepaalt momenteel meer dan alles de agenda.

Veehouderij
Wim werkte niet altijd in de bouw. Zijn roots liggen op de boerderij: “Ik heb eerst veel met utiliteitsbouw en woningbouw gedaan en heb ook in het loonwerk gezeten. Maar van origine ben ik afgestudeerd veehouder, mijn vader was ook veehouder.” Het opgroeien en wonen op een boerderij vond Wim geweldig. Wim kon het bedrijf van zijn vader alleen niet continueren. Er was toentertijd nog een melkquotum, een productie begrenzing, waardoor het noodzakelijk werd om de veehouderij te verkopen. Daarna ging de boerderij verder als landbouwbedrijf, maar toen bleek al snel dat dit niet was wat Wim wilde: “Daar lag mijn hart niet. Mijn broer is daar wel mee verder gegaan.”

“Ik heb nog wel twintig jaar op het bedrijf gewoond, met mijn vrouw en kinderen. Toen hadden het land al weggedaan. Ik ben toen bezig gebleven met een heleboel andere nevenactiviteiten, ruimte verhuren aan mensen die het nodig hebben, zoals voor caravanstalling bijvoorbeeld. Daarnaast werkte ik dus in de bouw.” Uiteindelijk besloten Wim en zijn vrouw in 2019 om de boerderij te verkopen en te verhuizen naar het huis in Wieringerwaard.

Dat bevalt goed, maar Wim denkt ook nog aan het leven op de boerderij: “Als ik de middelen en de mogelijkheden had om toch weer door te starten zou ik dat wel doen. Ik heb nog steeds de drive om als veehouder te werken, al maakt de regelgeving het wel steeds moeilijker. Tegenwoordig ben je niet meer echt een veehouder maar meer een manager die zich bezighoudt met het houden aan alle regeltjes. Juist het bezig zijn met dieren is wat het zo leuk maakt.” Ook is het nieuwe huis een omschakeling: “We hadden daar 10.000 vierkante meter grond en hier 450.” Dat heeft voordelen en nadelen: “Met grasmaaien ben ik nu in tien minuutjes klaar, op de boerderij duurde dat twee en een half uur op een zitmaaier.”

De politiek in
Zo blijft er in ieder geval meer tijd over voor het raadswerk. Dat doet Wim sinds 2010. “Vanaf 2004 tot 2019 ben ik voorzitter geweest van de voetbalvereniging hier in Wieringerwaard. Eerst voetbalde ik zelf ook, maar in 2009 heb ik mijn kuitbeen gebroken. In die tijd daarna belde de voorzitter van de VVD, toen nog gemeente Anna Paulowna, of ik interesse had om de lokale politiek in te gaan. Dat wist ik eerst niet zo goed, of ik dat wilde. Maar, ik ben toch maar naar de bestuursvergadering gegaan en heb een aantal fractievergaderingen bijgewoond. In september 2009 heb ik me aangesloten en bij de verkiezingen van 2010 stond ik op de kieslijst.” Wim kwam toen direct in de raad van Anna Paulowna en bij de herindelingsverkiezingen van 2012 werd hij weer gekozen. Een grappig detail is dat Wim op precies dezelfde dag in 2009 ook door de voorzitter van het CDA werd benaderd. Zijn keuze voor de VVD had hij echter al snel gemaakt.

Partijdiscipline
Wat die partijkeuze betreft vindt Wim dat je het bij twijfel gewoon niet moet doen. Het moet goed voelen om je te verbinden aan een bepaalde partijnaam. Daarnaast is het natuurlijk belangrijk wie er lokaal actief is. Er moet binnen een partij de ruimte zijn om een mening te geven, ook wanneer die tegenstrijdig is met die van andere leden. Toch is soms ook discipline belangrijk: “Er zijn ook zaken die we vastzetten in een partijprogramma, en een coalitieakkoord. Dat zijn ook nog eens vaak de dingen die een lange termijn visie vragen, processen die meerdere jaren duren. Dan kun je niet zomaar opeens je mening veranderen. Alle betrokkenen lezen het coalitieakkoord en stemmen in. Vier jaar later ga je dan weer praten.”

Die discipline is er de afgelopen vier jaar geweest, behalve dan bij een tweetal raadsleden die uit hun partij stapten, waarvan één bij de VVD. Of er de komende vier jaar weer eenzelfde soort verbond komt weet Wim nog niet: “We kunnen al heel veel gaan voorspellen, maar ik weet nog niet wat het gaat brengen. Dat is allemaal zo afhankelijk van de verkiezingen. Ik hoop dat we een zetel kunnen winnen ten opzichte van vier jaar geleden en ik hoop dat we kunnen meepraten over een coalitie, maar je weet niet hoe het loopt. De lokale partijen zijn populair in Hollands Kroon en daar gaan bijvoorbeeld ook veel stemmen heen van mensen die landelijk wel op de VVD stemmen. Dat vind ik jammer natuurlijk. Ook omdat veel van de leden van die lokale partijen afkomstig zijn uit de landelijk partijen, hoe anders is dat dan? Je kunt lokaal denken, maar ook wij zijn lokaal.”

Lokale onderwerpen waarmee de Wim zich namens de VVD de komende vier jaar mee bezig wil houden zijn er dan ook nog genoeg: “Het klimaat, de RES, datacenters, arbeidsmigranten en grote akkerbouwbedrijven, woningbouw natuurlijk. Wij hebben overal een idee over, maar veel valt en staat natuurlijk ook bij de uiteindelijke coalitie die gevormd wordt en of wij daar bijzitten. Er moet toch een meerderheid zijn voor het beleid.” Waar de VVD zich wel hard voor wil gaan maken is het scherp blijven op de financiële positie van de gemeente. Er is de afgelopen jaren geld uitgegeven en het is heel mooi dat die mogelijkheden er waren, maar het bestuur moet zichzelf niet in de voet schieten door nu te veel te spenderen. “Ik heb in mijn tijd in de raad ook meegemaakt dat we moesten bezuinigen en dat is toch een stuk minder leuk. Dan moet je verenigingen gaan vertellen dat de subsidie minder wordt, of helemaal verdwijnt. Daarom zeggen wij nu al: Let op de winkel.”

Gezicht van de partij
Sinds afgelopen zomer is Wim fractievoorzitter geworden, nadat Erik Annaert uit de raad wegging vanwege een verhuizing. De leden hebben hem daarnaast ook gekozen als lijsttrekker richting de verkiezingen volgend jaar. Voor Wim voelt het als een logische stap. Hij is in 2010 gestart als raadslid en nu, met ruim tien jaar ervaring op zak, gaat hij de lijst aanvoeren. Daar komt wel wat bij kijken, je wordt toch het gezicht van de partij. Wim ziet landelijk, maar ook zo dichtbij als in Heerhugowaard, ontwikkelingen die het steeds lastiger maken voor volksvertegenwoordigers: “Hier in Hollands Kroon hebben we er gelukkig niet zoveel last van, al zien we wel online soms opmerkingen die te ver gaan. Je mag heel kritisch zijn, maar het gaat vaak te veel op de mens. Dat komt ook door de media, want het berichtje is zo geschreven en het menselijk contact is er niet.”

Wim verwacht wel dat het meer zal worden nu hij als lijsttrekker zal gaan optreden. Ook met het oog op eventuele verkiezingsdebatten. De afgelopen tien jaar is zijn ervaring met de publieke opinie zowel positief als negatief geweest: “Aan het begin is het vooral leuk. Je spreekt veel mensen, mensen spreken jou aan. Je mag meepraten. Als je dan wat groter wordt en echt een rol krijgt in de partij en binnen de raad en wanneer er dossiers zijn die schuren, dan wordt je er echt op een andere manier op aangekeken. Het blijft leuk hoor, anders zou ik me niet steeds weer verkiesbaar stellen. Maar, er zijn momenten en voorvallen waarbij het te ver gaat.”

“Bijvoorbeeld ten aanzien van de wethouder en rondom de datacenters. Je moet er boven staan, maar het is enorm jammer dat mensen die zich inzetten voor de maatschappij op zo’n manier worden aangesproken.” Het is vooralsnog geen reden om dingen te laten, maar het speelt op de achtergrond wel mee. “Als je nadenkt over de toekomst en wat er misschien nog meer inzit hier in de politiek, dan moet je daar wel rekening mee houden.” Als wethouder moet je natuurlijk helemaal over een dikke huid beschikken, zelfs als je geen gevoelig dossier behandelt: “Er wordt altijd wat van je gevonden, of je nu voorzitter bent van een vereniging of via de politiek: Als je jezelf profileert dan krijg je kritiek. We hebben het veel over politiek en burgerparticipatie, maar hier moet eigenlijk ook naar worden gekeken.” Ik begrijp die opmerking. We hebben het wel steeds over inwoners die moeten meepraten, maar we moeten ook zorgen dat er straks nog wel mensen zijn die willen plaatsnemen in de raad.

Nuchter en jezelf blijven
Want er zijn nogal wat obstakels: “In de tijdsopgave stond altijd een uur of 25 per week, maar daar red ik het niet mee.” Er blijft voor Wim daarom weinig tijd over voor andere dingen: “Daarom ben ik ook gestopt bij de voetbalvereniging. Ik blijf wel betrokken, maar niet meer als voorzitter. Ik werk tot half vijf en daarna is het douchen en dan vergaderingen of lezen. Nou zie maar eens andere dingen te doen.” Dat wil Wim ook niet, politiek is wat dat betreft zijn hobby. “Je doet het niet voor het geld, dat moet je met werken verdienen. Het is ook leuk. Natuurlijk komt het een week niet uit en er zit een bepaalde druk op, maar als je daar mee zit moet je het niet doen.”

Of hij de komende vier jaar dingen anders wil gaan doen? Niet zozeer. Wim vindt het belangrijk dat de raadsleden de stem van de inwoners blijven vertegenwoordigen en daaraan verandert er niets. “Je moet het ook niet meer maken dan dat het is”, zo sluit Wim af. Met die nuchtere insteek vindt hij zichzelf wat dat betreft een open boek. Eerlijk zijn vindt hij belangrijk: “Het is zo als het is en je moet je ook in de politiek niet anders voordoen dan hoe je echt bent, daar bereik je als raadslid niets mee.”

Toon meer

Stijn Vos

Stijn Vos is werkzaam als politiek verslaggever bij Regio Noordkop. E-mail: stijn@regionoordkop.nl

Wellicht ook interessant

Back to top button