Column: Op naar een strakkere lijn (4)

‘Potjandikkie…’ roept het stemmetje in mijn hoofd als ik na drie weken op het vaste weegmoment op het digitale platform ga staan. De eerste twee weken werden mijn inspanningen beloond en ging er een kilo per week af; nu wil het apparaat niet zo meewerken, zouden de batterijen bijna op zijn? Een pond, oftewel vijf onsjes, en dat is de helft minder. En ik riep vorige week nog wel over mijn quilty pleasure dat ik mezelf een beloning had beloofd bij vijf kilo eraf. Het blijft dus een Fata Morgana in de verte, die mooie zak eigengemaakte friet.

Allereerst even bedenken hoe dit kan en eigenlijk weet ik het antwoord wel. Nog steeds zit ik volop in Dry January en ben al 23 dagen zonder alcohol. Waar ik echter de eerste twee weken een spa met bubbels in een wijnglas schonk, heb ik nu via een vriendin de wijn 0.0 ontdekt. Net als bier 0.0 een alternatief voor drankjes met alcohol en het varieert wel wat na al het bronwater. Daarnaast kwam er aanloop bij ons thuis, kaasje op tafel, en hadden we een etentje bij een vriendin. Dit weekend zelf gasten over de vloer en kokkie Bert, het culinaire opperhoofd hier in huis, pakt uit met iets wat in de verste verte niet op een Sonja Bakker menu lijkt. Het winterweer was minder wandelbestendig, dus in plaats van een kilo nu een pond eraf is het weekresultaat.

De intentie gezond leven is aanwezig en ik ben vroeger wel op een BMI gezond gewicht geweest, maar in de praktijk zijn er soms valkuilen. Ooit in een ver verleden moesten er een paar kilo’s af en ontdekte ik op internet een site, waar je heel handig calorieën kon bijhouden. Invoeren wat je at en tellen tot bijvoorbeeld 1500 en dan ging je gestaag omlaag. Op die site kon je meer, zoals elkaar tot steun zijn en zo ontdekte ik een aantal mensen op dezelfde golflengte én met humor.

Gehaktbal
Mijn beste lotgenoot op die site werd Eric Hans, maar niet omdat we het afvaltechnisch zo goed deden. We deelden vooral goede recepten, lekker eten, leuke kroegen en fijne restaurants. Toen Bert en ik een wandeling in Den Helder organiseerden aten we een Bourgondische lunch aan zee en toen hij een speurtocht in Rotterdam deed kwamen we bij de Ballentent uit. En dat was niet de ballenbak voor kleutertjes, maar het restaurant met de grootste gehaktbal van de Maasstad!

Inmiddels zijn we met onze partners erbij al een hele tijd bevriend en moeten we nog steeds op onze lijn letten. Als we elkaar zien proberen we te wandelen, iets te ondernemen, maar gaan we ook los met een hapje en een drankje. Onze volgende date staat voor april en dan gaan we genieten van die culinaire molen in Onderdendam, waar Bert en ik in het najaar zijn geweest.

Moraal van het verhaal: het iets teveel gewicht op de schaal bracht via een afvalsite niet altijd het gewenste resultaat, maar wel hele leuke mensen in ons leven. Een mens moet wel blijven genieten! De komende week gaan we er weer tegenaan en voor de zekerheid ga ik de batterijen in de weegschaal vervangen, je weet maar nooit…